داروی رانکسا (ranolazine): نگاهی به نکات کلیدی در مورد این دارو

معرفی داروی رانکسا

داروی رانکسا (رانولازین) یک دارویی است که برای کنترل و درمان آنژین ( صدری) ( که یکی از بیماری‌های قلبی- عروقی ) به کار می‌رود. مکانیسم عمل این دارو از طریق بهبود جریان خون برای کمک به عملکرد مؤثرتر قلب است. این دارو برای درمان آنژین مزمن (درد قفسه سینه) استفاده می‌شود. همچنین این دارو برای استفاده در شرایط حاد (اضطراری) ناشی از حمله آنژین کاربردی ندارد. این دارو ممکن است برای اهداف غیر از مواردی که در این راهنمای دارویی ذکرشده، استفاده شود. در این مقاله به معرفی و بررسی نکات مهم، ویژگی‌ها و عوارض جانبی این دارو می‌پردازیم.

اطلاعات مهم در مورد داروی رانکسا

اگر مبتلای به سیروز کبدی هستید، نباید از داروی رانکسا استفاده کنید.

تداخلات دارویی جدی می‌تواند زمانی رخ دهد که بعضی از داروها هم‌زمان با این دارو مصرف شوند. به هر یک از متخصصان مراقبت‌های بهداشتی که به شما خدمت ارائه می‌دهند، درباره تمام داروهایی که در حال حاضر استفاده می‌کنید و هر دارویی که شروع به استفاده از آن کرده یا استفاده از آن را متوقف کرده‌اید، اطلاع دهید.

از این دارو برای یک کنترل حمله حاد (اضطراری) آنژین استفاده نمی‌شود. برای درمان آنژین حاد، از سایر داروهای تجویزشده توسط پزشک خود (مانند نیتروگلیسیرین) استفاده کنید.

قبل از مصرف این دارو، به پزشک خود در مورد تمام مشکلات پزشکی خود اطلاع دارید، به‌ویژه اگر سابقه شخصی یا خانوادگی از سندرم طولانی QT دارید.

آنژین مزمن اغلب با ترکیبی از داروهای مختلف درمان می‌شود. برای بهتر شدن شرایط درمانی خود، از تمام داروهای تجویزشده توسط پزشک خود استفاده کنید. دوز و یا مقادیر دارو را بدون مشورت گرفتن از پزشک خود تغییر ندهید.

نکاتی که باید قبل از استفاده از این دارو  بدانید

اگر به این دارو حساسیت دارید ویا مشکل سیروز کبدی را داشته باشید، نباید از داروی  رانکسا استفاده کنید.

بسیاری از داروهای دیگر می‌توانند با این دارو تداخل ایجاد کنند و نباید هم‌زمان مصرف شوند. اگر از یکی از داروهای زیر استفاده کنید، پزشک شما ممکن است نیاز به تغییر برنامه درمان داشته باشد:

• کلاریترومایسین؛
• نفازودون؛
• مخمر سنت جان؛
• داروهای مصرفی برای درمان قارچی مانند آنتیباکونازول، کتوکونازول؛
• داروهای مصرفی برای کنترل عفونت HIV یا ایدز مانند اندینوویر، لپیناویر / رتونور، نلفینوویر، رتینور، ساکویناویر؛
• داروهای مصرفی برای درمان بیماری سل ریفابوتین، ریفامپین، ری فاپنتین؛
• داروهای مصرفی برای کنترل صرع (تشنج) مانند کاربامازپین، فنوباربیتال، فنیتوئین.

برای اطمینان از اینکه مصرف این دارو برای شما بی‌خطر است، اگر شما هریک از موارد زیر را داشتید، به پزشک خود اطلاع دهید:

• اختلال ریتم قلب؛
• بیماری کبدی؛
• بیماری کلیوی؛
• سابقه شخصی یا خانوادگی سندرم طولانی QT.

مشخص نیست که این دارو به جنین آسیب می‌رساند یا نه. در صورت استفاده از این دارو، اگر باردار بودید یا اگر باردار شوید، بلافاصله دراین‌باره به پزشک خود اطلاع دهید.

مشخص نیست که این دارو می‌تواند از طریق شیر مادر به کودک شیرخوار منتقل شود و ممکن است به کودک شیرخوار آسیب برساند یانه. در صورت استفاده از شیرمادر برای شیردهی به کودک شیرخوار، به پزشک خود اطلاع دهید.

نحوه مصرف داروی رانکسا

داروی رانکسا را دقیقاً همان طور که توسط دکتر شما تجویز می‌شود، مصرف کنید. این دارو  را در مقادیر بزرگتر و یا کوچکتر از مقادیر  توصیه شده مصرف نکنید. راهنمایی‌های بر روی برچسب نسخه خود را خوانده و براساس آن عمل کنید. پزشک شما ممکن است گاهی ممکن است برای دستیابی به نتایج بهتر در روندی درمانی، دوز مصرفی دارو را در شما تغییر دهد.

این دارو می‌تواند همراه با غذا و یا بدون غذا مصرف شود.

هرگز فرم گسترده رهش این دارو را خرد نکنید، نجوید و آن را به‌صورت کامل مصرف کنید. این دارو را کامل ببلعید.

اگر علائم  بیماری در شما بهبود نیافت، یا اگر در طول استفاده از این دارو بدتر شوند، با پزشک خود در این زمینه تماس بگیرید.

آنژین مزمن اغلب با ترکیبی از داروها درمان می‌شود. از تمام داروهای تجویزشده توسط پزشک خود استفاده کنید. دستورالعمل دارو یا دستورالعمل‌های ارائه‌شده به بیمار را در مورد هر دارویی مطالعه کنید. دوزهای دارویی یا برنامه دارویی را بدون مشورت با پزشک خود تغییر ندهید.

داروی رانکسا باید در دمای اتاقی به‌دوراز گرماو رطوبت نگهداری شود.

طریقه استفاده از داروی رانکسا

چه اتفاقی می‌افتد اگر شما یک دوز از این دارو را فراموش کنید؟

ازآنجاکه از این دارو تنها در زمان  موردنیاز استفاده می‌شود ، شما به‌احتمال‌زیاد دوزی را فراموش نمی‌کنید. اما به‌محض اینکه شما دوز فراموش‌شده را به یاد آوردید، آن را مصرف کنید. اگر تقریباً موقع نوبت بعدی مصرف دوز بعدی است، از مصرف دوز فراموش‌شده اجتناب کنید. برای جبران دوز ازدست‌رفته قبلی در دوز بعدی از داروی اضافه استفاده نکنید.

اگر از این دارو بیش‌ازحد مصرف کنید، چه اتفاقی می‌افتد؟

با مراقبت های پزشکی اورژانس ، تماس بگیرید.

مصرف بیش‌ازحد این دارو می‌تواند موجب تهوع، استفراغ، بی‌حسی یا احساس سوزن شدن، سرگیجه، اختلال در دید، سردرگمی و گیجی یا غش کردن شود.

در هنگام مصرف این دارو باید از چه مواردی اجتناب کنید؟

مصرف این دارو ممکن است تفکر یا پاسخ‌دهی شمارا مختل کند. اگر شما در حال رانندگی و یا در حین انجام هر کاری هستید که نیاز دارد که به گوش باشید، هوشیار باشید.

مصرف گریپ فروت و آب گریپ فروت، همراه با این دارو ممکن است باعث تداخل با اثر آن شود و در نهایت منجر به عوارض بالقوه خطرناکی شود.در مورد استفاده از محصولات گریپ فروت با پزشک خود صحبت کنید.

عوارض جانبی داروی رانکسا

اگر شما نشانه هایی از یک واکنش آلرژیک به این دارو مانند: راش پوستی یا کهیر (با یا بدون تب یا درد مفاصل)؛ اشکال در تنفس؛ تورم صورت، لب ها، زبان یا گلو، را مشاهده کنید با اورژانس پزشکی تماس بگیرید.

 اگر موارد زیر را داشتید، فورا به پزشک خود اطلاع دهید:

• یک احساس سرگیجه، حسی مثل‌اینکه شما ممکن است بی‌هوش شوید؛
• سردرد همراه با درد قفسه سینه و سرگیجه شدید، ضربان قلب سریع یا تپش قلب؛
• مشکلات کلیوی مانند کمی ادرار یا عدم توانایی در دفع ادرار؛ ادرار دردناک یا سختی در ادرار کردن، تورم در پاها یا مچ پا شما؛ احساس خستگی یا کمبود نفس.

عوارض جانبی شایع این دارو شامل موارد زیر است:

• حالت تهوع، یبوست؛
• سردرد؛
سرگیجه.

عوارض داروی رانکسا

این یک لیست کامل از عوارض جانبی این دارو نیست و موارد  دیگری  ممکن است رخ  دهد. برای توصیه‌های پزشکی در مورد عوارض جانبی با پزشک خود تماس بگیرید. در صورت  مشاهده عوارض جانبی به FDA این موارد را گزارش کنید.

چه داروهایی مصرف این دارو را تحت تاثیر قرار می دهند؟

بسیاری از داروها می‌توانند با این دارو تداخل ایجاد کنند. لیست زیر فقط یک لیست جزئی از داروهایی است که ممکن است با داری رانکسا تداخل ایجاد کنند. اگر شما از داروهای زیر  استفاده می‌کنید، به پزشک خود اطلاع دهید:

• aprepitant (Emend)؛
• ترانس اکسید آرسنیک (Trisenox)؛
• کلروکین (آرالن)؛
• دیگوکسین (لانوکین)؛
• فلوکونازول (Diflucan)؛
• لواستاتین (Mevacor، Altoprev، Advicor))، سیمواستاتین( (Zocor، Simcor، Vytorin)؛
تامسولوسین (Flomax)؛
• تولترودین (دتروت)؛

• داروهای مصرفی برای درمان اختلال ADHD مانند آتومکزتین (Strattera)، دکستروآمفتامین (Adderall)، متامفتامین (دسکسین)، متیل فنیدات (ریتالین، Daytrana، Metadate، Concerta)؛
• یک آنتی‌بیوتیک مانند آزیترومایسین (Zithromax)، اریترومایسین (E.E.S. EryPed، Ery-Tab، Erythrocin، Pediazole)، لووفلوکساسین (Levaquin)، مکسیفلوکساسین (Avelox)، پنتامیدین (NebuPent، Pentam)؛
• داروهای ضدافسردگی مانند آمیتریپتیلین (الاویل، واناتریپ، لیمیتیبیل)، کلومیفرمین (آنافرانیل)، دیزپارامین (نورپرمین)، دوکسپین (سینکوان)، دوولتسستین (سیمبلتا)، فلوکستین (پروزاک، سارافم، سمیباکس)، ایمی پرامین (Tofranil)، میترازپین (Remeron)، نورتریپتیلین (پامولور)، پاروکستین (Paxil)، پروپریپتیلین (ویواکتیل)، سرترالین (Zoloft)، ونلافاکسین (Effexor) و …؛
• داروهای مصرفی برای درمان سرطان مانند دوکسوروبیسین (آدریامایسین، دوکسیل)، لوموستین (CeeNU)، تاموکسیفن (سلتاگوکس)؛
• داروهای ضد سرفه مانند دکسترومتورفان (Delsym، Robitussin Maximum Strength، Vicks 44 و …) یا دی هیدروکودئین (Alahist DHC، J-Max DHC، Pancof-PD، Panlor، Trezix، Welltuss EXP و …)؛

• داروهای مصرفی برای درمان بیماری‌های قلبی یا فشارخون مانند آمیودارون (کوردارون، pacercone)، بتاکولول (Kerlone)، کاپتوپریل (Capoten)، کاردیدولول (Coreg)، دیلتیازم (کارتیا، کاردیزم)، دوفلیتید (تیکوسین)، دیسپیرامید (نورپس)، درونیدارون (Multaq)، فلوکایینید (Tambocor)، ibutilide (Corvert)، لابرتولول (Normodyne)، متپرولول (Dutoprol، Lopressor، Toprol)، مکسیلیتن (Mexitil)، نیکاردیپین (Cardene)، کینیدین (Quin-G)، پین دولول (ویسکن)، پروکاریامین پروپانولول (Inderal، InnoPran)، sotalol (Betapace، Sorine)، timolol (Blocadren)، وراپامیل (Calan، Covera، Isoptin)؛
• داروهای مصرفی برای جلوگیری یا درمان تهوع و استفراغ مانند دلاسترون (Anzemet)، دپپیدول (Inapsine) و یا اندانسترون (Zofran)؛
• داروها مصرفی برای درمان اختلالات روان‌پزشکی مانند کلرپرمازین (تورازین)، کلوزاپین (FazaClo، Clozaril)، فلوفنازین (Permitil)، هالوپریدول (هالدول)، پیموزید (Orap)، پرومتازین (Phenergan)، پروپرانازین (Trilafon)، Risperidone (Risperdal) ترییدیزین (ملاریل)، یا زیپرازیدون (Geodon)؛
• داروهای مصرفی برای جلوگیری از رد پیوند عضو، مانند سیکلوسپورین (Gengraf، Neoral، Sandimmune)، sirolimus (Rapamune) یا تاکرولیموس (Prograf)؛
• داروهای مصرفی برای کنترل سردرد میگرنی مثل سوماتریپتان (Imitrex، Treximet) یا زولیمیترپانت (Zomig)؛
• داروهای مخدر مانند متادون (متادوز، دیسکت، دلفین)؛
• داروهای ضد درد مانند کدئین (Tylenol # 3)، هیدروکودون (Lortab، Vicodin، Vicoprofen)، اکسید کتون (OxyContin، Percocet)، یا ترامادول (Ultram Ultracet).

این لیست کامل نیست و بسیاری از داروهای دیگر می‌توانند با داروی رانکسا تداخل ایجاد کنند. به پزشک خود در مورد داروهایی که مصرف می‌کنید، اطلاع دهید. این موارد شامل داروهای تجویزی، داروهای بدون نسخه، ویتامین‌ها و محصولات گیاهی است. داروهای جدید را بدون صحبت کردن با پزشک خود شروع نکنید. یک لیست از تمام داروهای خود را نگه‌دارید و آن را به هر ارائه‌دهنده که مراقبت‌های بهداشتی که به شما ارائه می‌کند، نشان دهید.

منبع مقاله Drugs.com
این مقاله به‌طور اختصاصی توسط گروه نویسندگان مجله قرمز ترجمه‌ و تألیف شده است.


نوشتن یک نظر

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *